بدون توشهء اخروى 39 - تأسف و حسرت بزرگ 40 - مصيبت اعظم 41 - بدترين بدبختى 42 - فرجام ناخوش 43 - محروميت از پاداش 44 - افتادن در عِقاب و عذاب قيامت . بصيرت بر نفس خود شناختن و خود ديدن براى درك خويش و پى بردن به موقف و موقعيّت خود به اين كه احوالات باطنى و خُلقيّات روحى و نفسى انسان در چه مرتبه‌اى است ، آيا آراسته به حسنات است يا آلوده به رذايل ، بصيرت بر نفس است . مؤمن آل فرعون كه يك سوره به نامش در قرآن مجيد آمده ، آسيه ، همسر فرعون كه آياتى در عظمتش نازل شده ، سَحَرهء زمان فرعون كه آيات سورهء طه دلالت بر بزرگوارى و شخصيت ايمانى آنان دارد ، حرّ بن يزيد رياحى كه چراغى فرا راه تائبان و پشيمان شده‌هاى از گناه است ، بِشر حافى ، فُضَيل عياض كه داستان حيات هر كدامشان داراى عبرت‌ها و پندهاست همه و همه محصول بصيرت بر نفس‌اند . آنان با اندك توجّهى كه معلول توفيق حق و بارقهء الهى و جرقّهء ملكوتى است وضع خود را يافتند و ملاحظه كردند كه اگر آن وضع ادامه يابد و اسير آن حالات بمانند به هلاكت ابدى و عذاب سرمدى مىرسند ، از اينرو ، دست از تمام حالات غلط و احوالات شيطانى باطن شستند و خود را از منجلاب شقاوت نجات داده ، با كشتى بصيرت به درياى رحمت وارد شده و با سير معنوى و اخلاقى و عملى تا رسيدن به آغوش رضاى حق ره سپردند . از امام موحّدان ، پير عارفان ، نور عاشقان ، اميرمؤمنان عليه السلام روايت شده است : إنَّ للَّهِ تَعالى شَراباً لأِوْليائِهِ إذا شَرِبُوا سَكِرُوا ، وَ إذا سَكِرُوا طَرِبُوا ، وَ إذا طَرِبُوا طابُوا ، وَ إذا طابُوا ذابُوا ، وَ إذا ذابُوا خَلَصُوا ، وَ إذا خَلَصُوا طَلَبُوا ، وَ إذا طَلَبُوا وَجَدُوا ، وَ إذا وَجَدُوا وَصَلُوا ، و إذا وَصَلُوا اتَّصَلُوا ، وَ إذا اتَّصلُوا